و كوه ها ( چون خاك بر دم باد ) پراكنده شوند ( 10 ) . و در آن هنگام كه براى پيامبران ( به منظور اداى شهادت ) تعيين وقت شود ( 11 ) . براى چه وقت معين مىشود ؟ ( 12 ) . براى روز قيامت كه بين حق و باطل و سعيد و شقى جدايى افتد ( 13 ) . و تو چگونه توانى عظمت آن روز جدايى را تصور كنى ؟ ( 14 ) . واى در آن روز ( به حال منكران خدا و قيامت ) و تكذيب كنندگان ( كتاب و رسالت ) ( 15 ) . بيان آيات اين سوره يوم الفصل كه همان روز قيامت است را خاطر نشان ساخته ، خبر از وقوع آن را تاكيد مىكند ، و اين تاكيد خود را با تهديد شديدى به منكرين آن و انذار و تبشير به ديگران توأم نموده ، جانب تهديد را بيش از ساير مطالب تاكيد مىكند ، براى اينكه مىبينيم ده مرتبه مىفرمايد : « * ( وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ ) * - واى در آن روز بر تكذيبگران » و اين سوره به شهادت سياق آياتش در مكه نازل شده است . * ( « وَالْمُرْسَلاتِ عُرْفاً » ) * اين آيه و آيات بعدش تا شش آيه سوگندهايى است از خداى تعالى ، به امورى كه از آن امور تعبير كرده به « مرسلات » ، « عاصفات » ، « ناشرات » ، « فارقات » ، « ملقيات ذكرا » و * ( « عُذْراً أَوْ نُذْراً » ) * . و دو تعبير اول يعنى * ( « الْمُرْسَلاتِ عُرْفاً » ) * و * ( « فَالْعاصِفاتِ عَصْفاً » ) * اگر از سياق صرفنظر كنيم و خود آن دو را در نظر بگيريم ، خالى از مختصر ظهورى در بادهاى سخت و تند و پشت سر هم نيست ، و ليكن تعبير آخر يعنى * ( « فَالْمُلْقِياتِ ذِكْراً عُذْراً أَوْ نُذْراً » ) * تقريبا صريح در اين است كه مراد از آن ملائكه اى است كه حامل وحى خداى تعالى بودند و بر انبيا و رسل نازل مىشدند ، و به منظور اتمام حجت و انذار و ساير غراض ، وحى الهى را بر آنان القا مىكردند و بقيه صفات پنجگانه هم آن طور نيست كه قابل حمل بر معنايى مناسب با اين معنا نباشند . و ما نمىتوانيم تمامى صفات پنجگانه را حمل كنيم بر بادهاى تند كه دو جمله اول - به بيانى كه گذشت - ظهور در آن دارد ، مگر اينكه خود را به سختى دچار زحمت نموده ، سه صفت ديگر و مخصوصا صفت آخرى را به زحمت حمل بر آن نماييم . اين كار را هم نمىتوانيم بكنيم كه دو جمله اول را حمل كنيم بر بادهاى تند ، و سه جمله بقيه را و يا تنها دو جمله آخر و يا حد اقل جمله اخير را حمل بر ملائكه وحى كنيم ، براى